وقتی رانندگان صدا پیدا می‌کنند؛ ماجرای اتحادیه اوبر و لیفت

آیا تا به حال فکر کرده‌اید رانندگانی که در اپلیکیشن‌های تاکسی اینترنتی مثل اوبر و لیفت کار می‌کنند، بتوانند اتحادیه‌ای مثل کارگران سنتی تشکیل دهند؟ همین اتفاق حالا در ایالت کالیفرنیا افتاده و می‌تواند آینده کاری هزاران راننده را تغییر دهد.

رانندگان از «پیمانکار مستقل» به «قدرت جمعی»؟

سال‌ها بود که رانندگان اوبر و لیفت در آمریکا به‌عنوان پیمانکار مستقل شناخته می‌شدند؛ یعنی خبری از حقوق کارگری، امنیت شغلی یا امکان چانه‌زنی دسته‌جمعی برای دستمزد نبود. این مدل باعث می‌شد شرکت‌ها آزادی عمل بیشتری داشته باشند، اما رانندگان احساس می‌کردند صدایی برای دفاع از حقوقشان ندارند.

حالا با توافق جدید، دولت کالیفرنیا دو لایحه (AB 1340 و SB 371) را معرفی کرده که مسیر تشکیل اتحادیه رانندگان اپلیکیشن‌های اینترنتی را باز می‌کند. نتیجه؟ رانندگان می‌توانند برای دستمزد بهتر، مزایا و شرایط کاری منصفانه مذاکره کنند.

آیا این توافق به نفع مسافران هم هست؟

جالب اینجاست که این تصمیم فقط به نفع رانندگان نیست. طبق اعلام مقامات، در مقابلِ این امتیاز، مقررات بیمه‌ای سنگینی که قبلاً هزینه زیادی به دوش شرکت‌ها می‌گذاشت، کاهش پیدا می‌کند. اوبر و لیفت هم گفته‌اند این موضوع می‌تواند کرایه‌ها را برای میلیون‌ها مسافر کالیفرنیایی ارزان‌تر کند.

به زبان ساده: رانندگان به حقوق بیشتری می‌رسند و مسافران هم احتمالاً هزینه کمتری پرداخت می‌کنند؛ چیزی شبیه یک «برد-برد» واقعی.

رانندگان چه می‌گویند؟

بسیاری از رانندگان، مخصوصاً مهاجران، از این توافق استقبال کرده‌اند. یکی از رانندگان لس‌آنجلس گفته: «خیلی وقت‌ها از ترس حذف شدن از سیستم، جرات اعتراض نداشتیم. حالا اتحادیه می‌تواند صدای ما باشد و حداقل برای احترام و امنیت شغلی تلاش کنیم.»

موجی که شاید به ایالت‌های دیگر برسد

این تصمیم محدود به کالیفرنیا نمی‌ماند. سال گذشته در ماساچوست هم رأی‌دهندگان طرح مشابهی را تصویب کردند. حالا انتظار می‌رود این الگو به سایر ایالت‌ها هم سرایت کند و قواعد بازی برای کل صنعت تاکسی‌های اینترنتی تغییر کند.

جمع‌بندی

به نظر می‌رسد دوران سکوت رانندگان اپلیکیشن‌های اینترنتی در آمریکا به پایان رسیده باشد. اتحادیه‌سازی می‌تواند هم برای رانندگان، هم برای مسافران و حتی برای آینده کسب‌وکارهای پلتفرمی معادلات جدیدی ایجاد کند.

شما چه فکر می‌کنید؟ آیا این مدل می‌تواند روزی در ایران هم برای رانندگان تاکسی‌های اینترنتی اجرا شود؟ تجربه‌تان را با ما به اشتراک بگذارید.