آیا واقعاً دوران بازیهای انحصاری به پایان رسیده؟ شان لیدن، مدیرعامل سابق PlayStation، نظر کاملاً متفاوتی دارد. او معتقد است انحصاریها نهتنها نمردهاند، بلکه هنوز ستون هویت کنسولها هستند؛ فقط مشکل جای دیگریست: زمان و هزینه ساخت بازیها از کنترل خارج شده است.
چرا انحصاریها هنوز مهماند؟
لیدن میگوید همه بازیها نباید انحصاری باشند، اما برای شرکتهای صاحب پلتفرم، این آثار نقش حیاتی دارند. به زبان ساده، انحصاریها امضای هر کنسولاند. او با یک مثال جالب توضیح میدهد: اگر روزی ماریو روی پلی استیشن دیده شود، یعنی دنیا به آخر رسیده! همانطور که نیتن دریک و Uncharted هویت پلی استیشن را میسازند، ماریو هم قلب Nintendo است.
بهگفته او، بازیهای چندپلتفرمی معمولاً مجبورند خودشان را با ضعیفترین سختافزار هماهنگ کنند؛ اما در یک بازی انحصاری، استودیو میتواند تمام توان کنسول را به رخ بکشد. البته لیدن یک استثنا قائل میشود: بازیهای آنلاین بزرگ و چندنفره، که برای موفقیت، چارهای جز حضور روی همه پلتفرمها ندارند.
مشکل اصلی کجاست؟ زمان و هزینه!
بخش تند صحبتهای لیدن دقیقاً همینجاست. او معتقد است صنعت بازی باید از پروژههای ۷–۸ ساله و بودجههای سهرقمی فاصله بگیرد و به چرخههای توسعه ۲ تا ۳ ساله برگردد. از نگاه او، بازی ایدهآل چیزی حدود ۲۰ تا ۲۵ ساعت گیمپلی دارد؛ نه کمتر، نه آنقدر زیاد که بازیکن نیمهکاره رهایش کند.
گیمرها عوض شدهاند، بازیها هم باید عوض شوند؟
لیدن به تغییر نسل مخاطب اشاره میکند: گیمرهای امروز بیشتر در دهه ۳۰ زندگی هستند. پول دارند، اما وقت نه. همه نمیتوانند ۸۰ ساعت برای یک بازی وقت بگذارند، حتی اگر شاهکاری مثل Red Dead Redemption 2 باشد.
جالب اینجاست که برندگان اخیر Game Awards هم این حرف را تأیید میکنند. بازیهایی مثل It Takes Two یا Astro Bot با زمان معقول، درخشیدهاند؛ در حالی که غولهایی مثل Elden Ring تجربهای عمیق اما بسیار زمانبر ارائه میدهند.
جمعبندی
حرف لیدن ساده است: انحصاریها هنوز ارزشمندند، اما آینده صنعت گیم در بازیهای جمعوجورتر، چابکتر و هوشمندانهتر است.
نظر شما چیست؟ ترجیح میدهید یک شاهکار ۲۰ ساعته بازی کنید یا یک دنیای ۱۰۰ ساعته که شاید هیچوقت تمام نشود؟
