فکر می‌کنی می‌تونی بدون گوشی دوام بیاری؟ من امتحانش کردم!

تا حالا شده فکر کنی اگه یه روز از گوشی فاصله بگیری، ذهنت آزادتر می‌شه و زندگی‌ات منظم‌تر؟ خب... من امتحانش کردم و نتیجه‌اش یه فاجعه تموم‌عیار بود!
به‌جای آرامش، گرفتار بی‌نظمی، فراموشی و حتی استرس بیشتر شدم.

خداحافظ نوتیفیکیشن‌ها، سلام به آشفتگی!

مدت‌ها بود که سعی می‌کردم کمتر درگیر شبکه‌های اجتماعی بشم. قبلاً روزی حدود چهار ساعت توی اینستاگرام و واتساپ وقت می‌گذروندم تقریباً معادل یه کار نیمه‌وقت! با استفاده از محدودکننده‌ی اپ‌ها، تونستم این زمان رو به ۱۳ دقیقه برای هر اپ برسونم.

اما نصف کردن کل زمان کار با گوشی از شش ساعت به سه ساعت؟ اون یکی واقعاً سخت بود.

برای همین تصمیم گرفتم یه آزمایش بزرگ کنم: یه روز کامل بدون گوشی.

تقویم کاغذی جای گوگل‌کلندر؟ اشتباه بزرگ!

اولش با اعتمادبه‌نفس کامل، همه اپ‌های برنامه‌ریزی رو خاموش کردم.
دفتر یادداشت، تقویم دیواری و یه ساعت زنگ‌دار خریدم و گفتم: «از امروز، همه‌چیز دستی!»
ولی خیلی زود فهمیدم که دیجیتال بودن فقط راحتی نیست؛ یه جور نظم پنهانه.

وقتی از گوگل‌کلندر یا یادآورهای گوشی استفاده می‌کنی، انگار یه دستیار نامرئی داری که حواسش به همه‌چیز هست. بدون اون، باید خودت همزمان منشی، آرشیودار و برنامه‌ریز باشی!
هر بار وسط کار باید دفترم رو چک می‌کردم که مطمئن شم چیزی یادم نرفته. و تقریباً همیشه یه چیزی یادم می‌رفت.

ذهن بدون اعلان، ولی پر از سردرگمی

درسته، نوتیفیکیشن‌ها اعصاب‌خوردکن‌ان، ولی نبودشون هم دردسر داره.
بی‌خبر بودن از رویدادها و زمان‌بندی باعث شد حس کنم روزم کش‌دارتر شده، اما در عمل بهره‌وری‌م پایین اومده بود.
به‌جای اینکه وقت صرف کار کنم، ساعت‌ها فقط صرف برنامه‌ریزی دستی می‌کردم.

حتی بعضی جلسات و کلاس‌های آنلاین رو از دست دادم، چون زنگ هشدار نداشتم! آخرش مجبور شدم ویدیوهای ضبط‌شده رو بعداً ببینم، که خودش یه عذاب جدا بود.

وقتی حتی مسیرها هم یادت می‌ره

یکی از عجیب‌ترین بخش‌های این تجربه وقتی بود که خواستم بدون Google Maps برم بیرون.
باورم نمی‌شد چقدر به اون فلش آبی کوچیک وابسته‌ام!
کاغذی نقشه کشیده بودم، ولی ترافیک و جهت‌گیری ذهنی چیزیه که فقط GPS بلده. چند بار مسیر رو اشتباه رفتم و زیر آفتاب برگشتم عقب. واقعاً حس «بی‌کمک‌ بودن» رو اون روز تجربه کردم.

حذف موبایل، آزادی نیست فقط دردسر مضاعف

آخر شب، وقتی خسته و بی‌حوصله برگشتم، به یه نتیجه ساده رسیدم:
مشکل از تکنولوژی نیست، از نحوه‌ی استفاده‌ی ماست.
اگر آگاهانه و هدفمند از ابزارها استفاده کنیم، اون‌ها می‌تونن زندگی‌مون رو راحت‌تر و ذهنمون رو سبک‌تر کنن.
اما حذف کامل‌شون فقط ما رو از نظم و ارتباط محروم می‌کنه.

جمع‌بندی

به‌جای اینکه خودت رو از فناوری جدا کنی، یاد بگیر چطور باهاش همزیستی داشته باشی.
هوش، نظم و زمانت ارزشمندتر از اونن که صرف جنگیدن با ابزارهایی بشن که قراره کمکت کنن.
حالا نوبت توئه تو حاضری یه روز بدون گوشی زندگی کنی؟ تجربه‌ات چطور بوده؟